ตอนที่ 80 นายสร้างกันดั้มให้ฉันเนี่ยนะ

เขากับทหารช่างเทคนิคอีกหกนายมองตามสายตาของอันหรานและพลทหารรุ่นพี่ หันขวับไปมองยักษ์ใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโรงงานพร้อมๆ กัน

จากนั้น ทั้งเจ็ดคนก็ราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่ง แข็งเป็นหินอยู่กับที่ไปพร้อมกัน

อากาศคล้ายจะหยุดนิ่งลงในวินาทีนี้

เวลาผ่านไปนานนับสิบวินาที

"อึก"

ทหารช่างเทคนิคหนุ่มนายหนึ่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทำลายความเงียบงันลง

"หัว... หัวหน้าหมู่ครับ นั่นมันตัวอะไรน่ะครับ"

"กูจะไปรู้ได้ยังไงวะว่านั่นมันเหี้ยอะไร!" จ่าสิบเอกผู้เป็นหัวหน้าหมู่สบถออกมาโดยไม่รู้ตัว

เขาขยี้ตาตัวเอง สงสัยว่าเพราะตื่นเช้าเกินไปจนเกิดภาพหลอนหรือเปล่า

ฐานล้อด้านล่างนั่น เขาจำได้

เสาอากาศนั่น เขาก็จำได้

แต่พอพวกมันประกอบเข้าด้วยกัน แถมพ่วงด้วยชิ้นส่วนอะไหล่อีกสารพัดที่ไม่เคยได้ยินและไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน

มันกลับกลายสภาพเป็นสิ่งที่เขาไม่รู้จักไปโดยสิ้นเชิง!

"นี่... นี่คือ 'ของล้ำค่า' ที่ท่านผู้การเกาให้พวกเรามารับเหรอครับ" ทหารช่างเทคนิคอีกนายถามเสียงตะกุกตะกัก

"ของแบบนี้... จะขนกลับไปได้เรอะ"

"ขนกลับไปแล้วจะรายงานท่านผู้การยังไง"

"แล้วถ้าไอ้ของพรรค์นี้เกิดพังหลุดเป็นชิ้นๆ กลางทางขึ้นมาจะทำยังไง ความรับผิดชอบตกอยู่ที่ใคร"

พวกทหารช่างเทคนิคต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความลำบากใจ

พวกเขาเป็นทหารช่างเทคนิค ไม่ใช่นักโบราณคดี และยิ่งไม่ใช่แฟนคลับนิยายไซไฟ

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าซึ่งเกินขอบเขตความรู้ของพวกเขาไปไกลลิบนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกกดดันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

หัวหน้าหมู่สูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้สงบลง

เขาเดินกึ่งวิ่งเข้าไปตรงหน้าอันหราน สีหน้าเคร่งขรึม

"ร้อยตรีอัน เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลแล้วครับ"

"อุปกรณ์ชิ้นนี้... มันไม่ตรงกับข้อมูลในเอกสารของเราเลยสักนิด พวกเราขนย้ายสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เด็ดขาดครับ"

"ถ้าเกิดความเสียหายระหว่างการขนย้าย หรือถ้าเกิดนี่ไม่ใช่ของที่ท่านผู้การต้องการขึ้นมาจริงๆ"

"ความรับผิดชอบนี้ พวกเราไม่มีใครแบกรับไหวหรอกครับ"

มีหรือที่อันหรานจะไม่รู้เหตุผลข้อนี้

ตอนนี้เธอปวดหัวจนแทบระเบิด

ท่านผู้การเกาให้เธอมาขนอุปกรณ์ แต่ไม่ได้บอกสักคำว่าอุปกรณ์มันจะกลายสภาพเป็นแบบนี้!

"แล้วนายคิดว่าควรทำยังไงล่ะคะ" อันหรานขมวดคิ้วถาม

จ่าสิบเอกหัวหน้าหมู่นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอแนะขึ้นมา

"หรือว่า... ผู้หมวดลองถ่ายรูปสักสองสามรูป ส่งไปขอคำชี้แนะจากท่านผู้การเกาดูก่อนดีไหมครับ"

"ให้ท่านผู้การยืนยันด้วยตัวเองเลยว่าของชิ้นนี้ใช่สิ่งที่เราต้องการหรือเปล่า"

"ถ้าท่านผู้การสั่งให้ขน เราก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบยกขึ้นรถทันที"

"แต่ถ้าท่านผู้การบอกว่า... มีแผนการอื่น พวกเราจะได้เตรียมตัวถูกครับ"

พวกทหารช่างเทคนิครอบข้างต่างพยักหน้าหงึกหงัก เห็นชัดว่าทุกคนคิดว่าความคิดนี้เข้าท่า

โยนลูกบอลไปให้ผู้บังคับบัญชาก่อน ยังไงก็ไม่มีทางผิดพลาด

อันหรานลังเลไปชั่วครู่

การส่งรูปถ่ายที่พิลึกกึกกือขนาดนี้ไปให้ท่านผู้การเกาตรงๆ จะดูเหมือนว่าเธอทำงานไม่เอาไหนหรือเปล่านะ

แต่ในตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว

เธอขบกรามแน่น ในที่สุดก็พยักหน้าตกลง

"ตกลง เอาตามนี้ค่ะ"

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา สูดหายใจเข้าลึก แล้วเดินตรงเข้าไป

เริ่มแรกเธอถ่ายภาพมุมกว้างของเรดาร์ไว้หนึ่งรูป

จากนั้น ก็ถ่ายแผงควบคุมที่มีปุ่มเรียงรายละลานตา โครงสร้างโลหะทรงรังผึ้ง และกล่องสีเงินขาวลึกลับ

รวมถึงขาค้ำไฮดรอลิกที่เพิ่มเข้ามาใหม่ โดยถ่ายเจาะแบบโคลสอัปไปทีละจุด

รวมทั้งหมดห้ารูป

แต่ละรูปล้วนเต็มไปด้วยรายละเอียดที่เหลือเชื่อจนยากจะเข้าใจ

พอจัดการทุกอย่างเสร็จ อันหรานก็เปิดหน้าต่างแชตวีแชทของเกาสื่อเหลียงขึ้นมา หัวใจเต้นตึกตักไม่รักดี

เธอส่งรูปทั้งห้าใบไปพร้อมกัน แล้วพิมพ์ข้อความลงในช่องแชต

พิมพ์แล้วลบ ลบแล้วแก้ สุดท้ายก็ส่งไปเพียงประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว

[ท่านผู้การคะ อุปกรณ์... มีการเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ขอคำชี้แนะด้วยค่ะ]

ส่งเรียบร้อย

ภายในโรงงาน คนเก้าคน ดวงตาสิบแปดคู่ ต่างจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของอันหรานตาไม่กะพริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

......

ในเวลาเดียวกัน ณ เขตทหารฮั่นเจียง ห้องทำงานผู้บัญชาการสูงสุด

เกาสื่อเหลียงถือถ้วยชาร้อน ยืนอยู่ริมหน้าต่าง อารมณ์ค่อนข้างปลอดโปร่ง

เขาเพิ่งได้รับรายงานว่าอันหรานพาคนไปถึงโรงงานของจางหย่วนแล้ว และกำลังเตรียมขนย้ายเรดาร์กลับมา

เรื่องใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจเขามาตลอด ในที่สุดก็จะได้สะสางเสียที

แม้จะไม่รู้ว่าเจ้าหนุ่มนั่นดัดแปลงออกมาเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยหมอนั่นก็ดูมั่นใจมาก

ทันใดนั้นเอง

"ครืด... ครืด..."

โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสั่นขึ้นมาเบาๆ หนึ่งครั้ง

เกาสื่อเหลียงวางถ้วยชา เดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เป็นวีแชทที่อันหรานส่งมา

"หือ? ลงมือเร็วเหมือนกันนี่ เตรียมพร้อมแล้วรึ?"

มุมปากของเกาสื่อเหลียงผุดรอยยิ้มบางๆ แล้วกดเปิดข้อความนั้นดู

[เรียนท่านผู้การ อุปกรณ์... มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ขอคำสั่งด้วยค่ะ]

ด้านล่างคือรูปภาพขนาดย่อห้ารูปที่เพิ่งโหลดขึ้นมา

"มีการเปลี่ยนแปลง?"

เกาสื่อเหลียงนึกสงสัย

มันจะเปลี่ยนไปเป็นอะไรได้? หรือว่าพ่นสีใหม่มาให้รึไง?

เขาเปิดดูรูปแรกด้วยความอยากรู้อยากเห็น

รูปภาพโหลดเสร็จสมบูรณ์

ม่านตาของเกาสื่อเหลียงหดเล็กลงในทันทีที่เห็นภาพนั้นชัดเจน

นั่นมัน... ตัวบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

โครงสร้างหลักยังคงเป็นเรดาร์ตรวจอากาศตัวนั้นไม่ผิดแน่

แต่ให้ตายสิ ใครก็ได้ช่วยบอกเขาทีว่าไอ้ของที่เรียงกันถี่ยิบอยู่บนตัวเรดาร์นั่น

แท่นค้ำโลหะที่ยื่นระโยงระยางออกมาเหมือนใยแมงมุมพวกนั้นมันคือผีสางอะไรกัน?

แถมยังมีโครงสร้างที่ดูคล้ายรังผึ้งนั่นอีก เห็นแล้วชวนให้ขนหัวลุกพิลึก

ไอ้สิ่งนี้... แน่ใจนะว่าไม่ใช่ผลงานของเอเลี่ยน?

เกาสื่อเหลียงรู้สึกว่าความดันโลหิตของตัวเองพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันควัน

นิ้วมือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยขณะปัดไปดูรูปที่สอง

ภาพซูมใกล้ของแท่นควบคุม

ปุ่มกดและหน้าจอไม่กี่อันที่เดิมทีเรียบง่ายชัดเจน บัดนี้กลับถูกดัดแปลงจนจำเค้าเดิมไม่ได้

ไฟสถานะหลากสีสันที่เพิ่มเข้ามานับไม่ถ้วนกำลังสว่างวาบ ทำเอาคนมองตาลายไปหมด

ตรงกลางยังมีทรงกลมขนาดยักษ์ที่เปล่งแสงสีฟ้าสลัวเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งลูก

ห้องควบคุมยานรบอวกาศในหนังไซไฟยังไม่หลุดโลกขนาดนี้เลย!

ลมหายใจของเกาสื่อเหลียงเริ่มถี่กระชั้นขึ้นมา

เขาข่มความรู้สึกอยากจะคว่ำโต๊ะเอาไว้ แล้วกดดูรูปที่สาม

กล่องโลหะสีขาวเงินกล่องหนึ่งถูกเชื่อมต่อด้วยท่อและสายไฟระโยงระยาง บนกล่องสลักสัญลักษณ์ที่อ่านไม่ออก

รูปที่สี่

ขาค้ำไฮดรอลิกที่เพิ่มเข้ามาใหม่หนาใหญ่จนน่าตกใจ เปี่ยมไปด้วยสุนทรียะแห่งความดิบเถื่อนเชิงอุตสาหกรรม

รูปที่ห้า

ภาพมุมกว้างของเรดาร์

มันตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบงันใจกลางโรงงานอันโล่งกว้าง แผ่กลิ่นอายอันพิลึกพิลั่นและลึกลับออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

ดูรูปทั้งห้ารูปจบ

เกาสื่อเหลียงถึงกับอึ้งกิมกี่ไปทั้งตัว

เขานั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ ในหัวว่างเปล่าไปหมด

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้สติกลับมาในทันใด

รายละเอียดหนึ่งที่เขามองข้ามไปเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งความทรงจำ

หนึ่งสัปดาห์ก่อน จางหย่วนโทรหาเขา

ในสายนั้น เจ้าเด็กนั่นพูดว่าอะไรนะ?

"เรดาร์ตรวจอากาศ ผมกำลังคิดว่าจะดัดแปลงมันสักหน่อย"

ตอนนั้นเกาสื่อเหลียงไม่ได้เก็บคำพูดนี้มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

คิดแค่ว่าเจ้าเด็กนั่นขี้โม้เพื่อหาข้ออ้างขอค่าซ่อมเพิ่มเท่านั้น

แต่ตอนนี้...

เมื่อมองดูรูปทั้งห้าที่เทียบชั้นได้กับหนังไซไฟฟอร์มยักษ์ในโทรศัพท์

มุมปากของเกาสื่อเหลียงกระตุกอย่างแรง

พับผ่าสิ!

นี่มันรื้อกันดั้มแล้วเอาชิ้นส่วนมาใส่เรดาร์ชัดๆ!

เกาสื่อเหลียงแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นคาที่

เจ้าเด็กนี่ ใจกล้าเกินไปแล้ว!

อุปกรณ์ความแม่นยำสูงมูลค่าหลายสิบล้าน นึกจะดัดแปลงก็ทำเลยเรอะ?

ถ้าแก้จนพังขึ้นมาจะทำยังไง?

ความเสียหายนี้ใครจะรับผิดชอบ?

แต่หลังจากโทสะผ่านพ้น เขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้ทันที

แล้วถ้าเกิดเจ้าเด็กนี่ดันทำอะไรเจ๋งๆ ออกมาได้จริงๆ ล่ะ?

หัวใจของเกาสื่อเหลียงเต้นระรัวอย่างไม่รักดี

ไม่ได้การ!

จะปล่อยให้ไอ้ของสิ่งนี้อยู่ข้างนอกต่อไปไม่ได้แล้ว

อยู่ต่ออีกหนึ่งนาที ความเสี่ยงก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน

ต้องขนมันกลับมาเดี๋ยวนี้ ทันที!

เขาสูดหายใจเข้าลึก ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาอันหรานโดยตรง

ปลายสายรับแทบจะในทันที

"ท่านผู้การคะ!" น้ำเสียงของอันหรานแฝงความตึงเครียด

"ไม่ต้องพูดมาก!" เสียงของเกาสื่อเหลียงทั้งร้อนรนและหนักแน่น "ฟังคำสั่งฉัน!"