ตอนที่ 82 ลบหลู่วิทยาศาสตร์สิ้นดี!

ยี่สิบกว่านาทีต่อมา

ภายในโรงซ่อมบำรุงทางทหารของเขตทหาร แสงไฟส่องสว่างทั่วทั้งโรงงานจนสว่างโร่ราวกับกลางวัน

"บรึ้มมม..."

พร้อมกับเสียงคำรามหนักแน่นของเครื่องยนต์ รถบรรทุกหนักของกองทัพคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาอย่างช้าๆ

อันหรานกระโดดลงมาจากที่นั่งข้างคนขับด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเต็มทน

เหล่าทหารเทคนิคด้านหลังเธอก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดเช่นกัน ต่างพากันทรุดตัวลงนั่งแหมะกับพื้น ไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยปากพูด

แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้พักหายใจหายคอ

ก็มองเห็นคนกลุ่มใหญ่เดินสาวเท้าเร็วรี่ตรงมาจากระยะไกล

คนที่เป็นผู้นำขบวน ก็คือเกาสื่อเหลียง ท่านผู้การสูงสุดของเขตทหาร

ด้านหลังของเขา ไม่ได้มีแค่พวกผู้นำของเขตทหารเท่านั้น แต่ยังมีชายชราในชุดไปรเวททว่าแผ่รังสีน่าเกรงขามตามติดมาอีกหลายคน

"ซี้ด..."

หัวหน้าหมู่ทหารเทคนิคสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

"นั่นไม่ใช่...ศาสตราจารย์จ้าวหย่งไหลแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารหรอกเหรอ"

"พวกคนที่อยู่ข้างๆ เขาก็ดูเหมือนจะเป็นระดับปรมาจารย์ตัวท็อปทั้งนั้นเลยนี่หว่า!"

"จบเห่แล้ว มากันยกใหญ่ขนาดนี้ กะมาเอาเรื่องเช็กบิลแน่นอน"

"ไอ้หนุ่มนั่นก่อเรื่องใหญ่สะเทือนฟ้าดินเข้าให้แล้ว"

เหล่าทหารเทคนิคกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กัน สายตาที่มองไปยังสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์บนหลังรถบรรทุกเต็มไปด้วยความเวทนาสงสาร

พวกเกาสื่อเหลียงสาวเท้าเร็วรี่จนมาหยุดอยู่ตรงหน้ารถบรรทุก

เมื่อพวกเขาได้เห็นเรดาร์ที่ถูกดัดแปลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมด้วยตาตัวเอง

ทุกคนต่างก็ชะงักฝีเท้าลงทันที

บรรยากาศเงียบกริบดุจป่าช้า

ความตกตะลึงจากภาพถ่าย เทียบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวของการได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง

สิ่งนั้นไม่อาจเรียกว่าเรดาร์ได้อีกต่อไปแล้ว

มันเหมือนกับสัตว์ประหลาดที่ประกอบขึ้นจากชิ้นส่วนอุตสาหกรรมและแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์นับไม่ถ้วน แฝงไว้ด้วยสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรงอันพิลึกพิลั่น...

ท่อและสายไฟระโยงระยางพันกันยุ่งเหยิงราวกับเส้นเลือดของอสูรกาย พันรอบอุปกรณ์ทั้งตัว

แผงส่งสัญญาณและโครงสร้างโลหะประหลาดตาที่เพิ่มเข้ามาใหม่ สะท้อนแสงไฟเป็นประกายโลหะเย็นเยียบ

จ้าวหย่งไหลและเหล่าศาสตราจารย์อาวุโสด้านหลังต่างยืนนิ่งตะลึงงันอยู่กับที่

พวกเขาเดินวนดูรอบรถบรรทุกทีละรอบ สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนจากตกตะลึงกลายเป็นเคร่งเครียดจริงจัง

"เหลวไหล! ไร้สาระสิ้นดี!"

ศาสตราจารย์อาวุโสท่านหนึ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป ชี้หน้าด่าเรดาร์ตรงหน้าออกมาอย่างเหลืออด

"นี่มันลบหลู่วิทยาศาสตร์ชัดๆ!"

เกาสื่อเหลียงหน้าเขียวคล้ำ เขาหันไปมองจ้าวหย่งไหล

"เหล่าจ้าว คุณมองเรื่องนี้ยังไง"

จ้าวหย่งไหลไม่ได้ตอบทันที

เขาขยับแว่นสายตายาว ขยับเข้าไปส่องดูแผงวงจรและโมดูลที่ติดตั้งเพิ่มเข้ามาใหม่เหล่านั้นอย่างละเอียด

ปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง ราวกับกำลังคำนวณอะไรอยู่ในหัว

ผ่านไปพักใหญ่

เขาถึงได้ยืดตัวขึ้นแล้วถอนหายใจยาวเหยียด

ศาสตราจารย์แซ่หลี่ที่อยู่ข้างๆ พลันเอ่ยปากขึ้นมา

"ผมมีข้อสันนิษฐานอยู่อย่างหนึ่ง"

สายตาของทุกคนหันขวับไปรวมอยู่ที่ตัวเขาทันที

ศาสตราจารย์หลี่ดันแว่นตาขึ้น แล้วพูดช้าๆ

"พวกเรารู้อยู่แล้วว่าเรดาร์ตัวนี้มันมีปัญหาขัดข้องตั้งแต่แรก"

"จะเป็นไปได้ไหม...ว่าเจ้าหนุ่มที่ชื่อจางหย่วนนั่น ซ่อมมันไม่ได้แต่แรกอยู่แล้ว?"

"แต่เพื่อปกปิดความไร้ความสามารถของตัวเอง แถมยังไม่อยากเสียหน้า ก็เลยเล่นแผลงๆ พังพาโลไปเลย"

"แกล้งดัดแปลงเรดาร์ให้ออกมาเป็นสภาพพิสดารที่ไม่มีใครดูรู้เรื่อง ทำตัวลึกลับเพื่อจะตบตาพวกเรางั้นเหรอ?"

พอข้อสันนิษฐานนี้หลุดออกมา

ทุกคนในที่นั้นต่างก็ชะงักไป

จากนั้น แววตาของเกาสื่อเหลียงและจ้าวหย่งไหลต่างก็เผยให้เห็นความกระจ่างแจ้ง

จริงด้วยสิ!

คำอธิบายนี้ สมเหตุสมผลมากเกินไปแล้ว!

เมื่อเทียบกับเรื่องเพ้อเจ้อพิลึกกึกกืออย่าง "เด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ เปลี่ยนเรดาร์ตรวจอากาศ ให้กลายเป็นเรดาร์สร้างสภาพอากาศที่เรียกฝนเรียกลมได้"

บทละครแบบ "คนหนุ่มทะเยอทะยานเกินตัว ไร้ฝีมือ สุดท้ายทำได้แค่เล่นกลตบตาเพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ"

ย่อมดูสมเหตุสมผลและสอดคล้องกับความเป็นจริงมากกว่าเห็นๆ

"มีเหตุผล!"

เกาสื่อเหลียงตบต้นขาฉาด

"ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!"

จ้าวหย่งไหลพยักหน้าตามด้วยสีหน้าซับซ้อน

"ถ้าพูดตามหลักวิทยาศาสตร์ การตรวจสภาพอากาศกับการสร้างสภาพอากาศ มันเป็นคนละศาสตร์กันอย่างสิ้นเชิง"

"การจะก้าวกระโดดข้ามสายงานขนาดนี้ได้ด้วยการดัดแปลง มันไม่ต่างอะไรกับการเอารถจักรยานไปดัดแปลงเป็นเครื่องบินหรอก"

"มันเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด"

"ไอ้เด็กนี่ แปดเก้าส่วนคงเป็นอย่างที่ศาสตราจารย์หลี่ว่าจริงๆ ยอมหน้าชื่นอกตรม ทำเป็นเก่งทั้งที่กลวงโบ๋!"

เมื่อพบคำอธิบายที่ "สมเหตุสมผล" บรรยากาศในที่เกิดเหตุก็ผ่อนคลายลงไปบ้างเล็กน้อย

ทว่าอารมณ์ของเกาสื่อเหลียงกลับยิ่งดิ่งลงเหวกว่าเดิมเสียอีก

หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็ไม่เพียงหมายความว่าเรดาร์เครื่องนี้ยังซ่อมไม่เสร็จ แต่มันอาจจะพังยับเยินไปหมดแล้วด้วย

"แล้วตอนนี้จะเอายังไงดีครับ"

เกาสื่อเหลียงหันไปมองจ้าวหย่งไหล ตอนนี้คงได้แต่พึ่งพาผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้แล้ว

จ้าวหย่งไหลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอแผนการออกมา

"อย่าเพิ่งรีบด่วนสรุปเลยครับ"

"ขั้นแรก เรามาลองดูก่อนว่ายังเปิดเครื่องติดอยู่ไหม"

"ดูว่าฟังก์ชันเดิมของมันยังเหลืออยู่มากน้อยแค่ไหน"

"ขั้นที่สอง ถ้ายังเปิดติด ก็ตรวจเช็กให้ละเอียดรอบด้าน ประเมินดูระดับความเสียหาย"

"ขั้นที่สาม ซึ่งก็คือกรณีที่แย่ที่สุด..."

จ้าวหย่งไหลเหลือบมองเจ้าสิ่งก่อสร้างมหึมาตรงหน้าแล้วกัดฟันพูด

"รื้อทิ้งซะ!"

"รื้อไอ้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าเด็กนั่นติดตั้งเพิ่มเข้าไปออกมาให้หมด!"

"จากนั้นเราค่อยมาดูกันว่า ยังพอมีโอกาส...แก้มันกลับมาสภาพเดิมได้หรือไม่"

ขณะเดียวกัน ที่ด้านนอกโรงซ่อมบำรุงทางทหาร

อันหรานกับทหารช่างหนุ่มๆ สองสามคนกำลังยืนพิงกำแพงรออยู่อย่างเบื่อหน่าย

พวกเขาคอยชะเง้อมองเข้าไปข้างในประตูที่ปิดสนิทอยู่เรื่อยๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นี่ พวกนายว่าไอ้หนุ่มนั่นจะไหวจริงเหรอวะ"

ทหารช่างคนหนึ่งเอาศอกสะกิดคนข้างๆ แล้วกดเสียงกระซิบถาม

"ดูรูปร่างภายนอกนั่นสิ แหม พูดก็พูดเถอะ พิลึกกึกกือชะมัด"

"แค่ซ่อมให้ดีก็ยากจะตายอยู่แล้ว นี่ยังจะดัดแปลงอีก? ขี้โม้รึเปล่าเหอะ"

"แต่ฉันกลับคิดว่าหมอนั่นมีของอยู่นะ" ทหารช่างอีกคนเถียงขึ้นมา

"พวกลืมเรื่องคราวก่อนไปแล้วเหรอไง"

"นั่นมันไม่เหมือนกัน! คราวนั้นมันเรื่องซอฟต์แวร์ แต่นี่มันฮาร์ดแวร์นะเว้ย! แถมยังเป็นไอ้ยักษ์ระดับนี้อีก!"

อันหรานฟังพวกเพื่อนๆ ถกเถียงกันพลางรู้สึกกระวนกระวายใจไปหมด

เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าจางหย่วนจะเป็นคนประเภทที่ชอบคุยโวโอ้อวด

ทว่าฐานะของเหล่าศาสตราจารย์อาวุโสด้านในโรงซ่อมบำรุงนั้น เธอก็รู้ซึ้งดีแก่ใจ

คนพวกนั้นล้วนเป็นเสาหลักระดับปรมาจารย์ของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร หากกระทืบเท้าทีหนึ่ง วงการที่เกี่ยวข้องทั่วทั้งหัวเซี่ยก็ต้องสั่นสะเทือนตามไปด้วย

แม้แต่พวกท่านยังมองว่าเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ...

หรือว่าครั้งนี้จางหย่วนจะเล่นพิเรนทร์จนกู่ไม่กลับเข้าจริงๆ แล้ว?

ทันใดนั้นเอง นักวิจัยหนุ่มที่เป็นลูกมืออยู่ข้างในก็เดินคอตกออกมาด้วยสีหน้าหดหู่

"พี่หวัง ข้างในสถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ" ทหารช่างคนหนึ่งรีบปรี่เข้าไปถามทันที

นักวิจัยที่ถูกเรียกว่าพี่หวังถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า

"อย่าให้พูดเลย"

"พวกศาสตราจารย์อาวุโสแทบจะระเบิดลงกันหมดแล้ว"

เขาทำหน้าสิ้นอาลัยตายอยากอย่างยิ่ง

"ศาสตราจารย์หลี่คาดการณ์ว่า ไอ้หนุ่มที่ชื่อจางหย่วนนั่น ซ่อมเรดาร์ไม่สำเร็จตั้งแต่แรกแล้ว"

"แต่เพราะกลัวเสียหน้า ก็เลยยอมทุบหม้อข้าวตัวเอง มั่วซั่วดัดแปลงเรดาร์ไปเรื่อย หวังจะเล่นละครตบตาเพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ"

พอข่าวนี้หลุดออกมา เหล่าทหารช่างด้านนอกก็ฮือฮากันยกใหญ่

"เชี่ยจริงดิ! มุกนี้เล่นได้แสบเกินไปแล้วมั้ง"

"ฉันว่าแล้วไม่มีผิด! เด็กเมื่อวานซืนอายุยี่สิบต้นๆ คนหนึ่ง จะไปเก่งกว่าพวกผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารได้ยังไงกัน"

"คราวนี้ได้เรื่องสนุกแน่ หน้าตาของท่านผู้การคงได้ถูกมันทำให้พังยับเยินหมดแล้ว"

หัวใจของอันหรานดิ่งวูบลงไปในทันที

เธออ้าปากหวังจะช่วยแก้ต่างแทนจางหย่วนสักคำสองคำ

ทว่าพอคำพูดมาจุกอยู่ที่คอ กลับไม่สามารถเปล่งออกมาได้แม้แต่คำเดียว

เธอจะพูดอะไรได้ล่ะ

จะบอกว่าพวกคุณไม่รู้อะไรเลย จางหย่วนน่ะเก่งกาจมากงั้นหรือ

เมื่ออยู่ต่อหน้าข้อสรุปอันน่าเชื่อถือของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร คำแก้ต่างเช่นนี้ช่างดูอ่อนแอและไร้น้ำหนักเหลือเกิน

เธอทำได้เพียงกำหมัดแน่น จนเล็บจิกฝังลึกเข้าไปในเนื้อ

...

ภายในโรงซ่อมบำรุง

ศาสตราจารย์จ้าวหย่งไหลสูดหายใจเข้าลึก แล้วก้าวไปข้างหน้าแผงควบคุมของเจ้าเครื่องจักรยักษ์ใหญ่ตัวนั้น

ในฐานะที่เป็นหนึ่งในผู้ออกแบบหลักคนแรกๆ ของเรดาร์เครื่องนี้

เขาจึงคุ้นเคยกับทุกปุ่มกดและทุกสวิตช์ของมัน ราวกับเป็นลูกในไส้ของตัวเองเลยทีเดียว