ตอนที่ 84 คลื่นพัลส์หนึ่งระลอกดึงดูดเมฆดำเต็มท้องฟ้า

เสียงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บดังระงมไปทั่วบริเวณ

อันหรานกับทหารฝ่ายเทคนิควัยหนุ่มสาวอีกสองสามคนต่างลนลานควักโทรศัพท์มือถือออกมา

"เชี่ยเอ๊ย! ขึ้นเทรนด์ค้นหายอดนิยมอีกแล้ว!"

"ไฟดับประหลาดทั่วเมืองฮั่นเจียง เวอร์ชัน 2.0 เหรอวะเนี่ย?"

"พวกมึง กูรู้สึกว่าเรื่องนี้ชักจะไม่ธรรมดาแล้วว่ะ... พล็อตนี้กูคุ้นมาก สัญญาณเตือนก่อนวันสิ้นโลกชัดๆ!"

"คอมเมนต์บนอย่าเพิ่งพูดเพ้อเจ้อ กูอยู่ฮั่นเจียงนี่แหละ เพิ่งกลับมาจากข้างนอก บนถนนมืดตึ๊ดตื๋ออย่างกับเมืองผีสิง โคตรน่ากลัวเลย!"

บนโลกออนไลน์เดือดพล่านจนแทบระเบิด

ภาพแคปหน้าจอ คลิปสั้น และโพสต์สารพัดรูปแบบแพร่กระจายไปทั่วราวกับไวรัส

บรรยากาศแห่งความตื่นตระหนกส่งผ่านหน้าจอโทรศัพท์เครื่องเล็กๆ เข้ามาถึงในโรงซ่อมบำรุงที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแห่งนี้

จ้าวหย่งไหลกับบรรดาศาสตราจารย์อาวุโสต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เมื่อครู่พวกเขายังรวมหัวกัน นำความรู้ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตมาวิเคราะห์สาเหตุของไฟดับเมื่อคืนอยู่เลย

โครงข่ายไฟฟ้าโอเวอร์โหลด? อุปกรณ์เสื่อมสภาพ? พายุสุริยะ?

ทุกความเป็นไปได้ถูกพวกเขาสันนิษฐานขึ้นมาจนหมด แล้วก็ถูกปัดตกไปทีละข้อ

บัดนี้ สถานการณ์เดียวกันเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง

แถมยังเกิดขึ้นในวินาทีที่พวกเขาเริ่มเดินเครื่องเรดาร์ตัวนี้พอดิบพอดี

"เหล่าจ้าว... นี่มัน..."

ศาสตราจารย์ผมขาวโพลนท่านหนึ่งดันแว่นตาขึ้น เลนส์แว่นสะท้อนแสงไฟฉายวาววับชวนขนลุก

"นี่มันไม่เป็นวิทยาศาสตร์เอาเสียเลย"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ

"มันอยู่นอกเหนือขอบเขตความรู้ทางฟิสิกส์ทั้งหมดที่เรามีไปไกลแล้ว"

จ้าวหย่งไหลไม่ได้เอ่ยคำใด เอาแต่จ้องมองเรดาร์ที่ยังคงส่งเสียงหึ่งๆ ตัวนั้นตาไม่กระพริบ

ในฐานะนักวัตถุนิยมผู้ยึดมั่น ทั้งชีวิตนี้สิ่งที่ไม่เชื่อที่สุดก็คือเรื่องภูตผีวิญญาณ

ทว่าเวลานี้ ในหัวเขากลับผุดคำสองคำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ผีหลอกงั้นเหรอ?

หรือว่าจะเป็น...

เขานึกถึงพวกกระทู้เรื่องมนุษย์ต่างดาวในเน็ตขึ้นมา แต่ก่อนมองเป็นเรื่องตลกขบขันมาตลอด

ทว่าในวันนี้ เขากลับหัวเราะไม่ออกเสียแล้ว

"ศาสตราจารย์ต่ง!"

เกาสื่อเหลียงคำรามลั่นขึ้นมาทันควัน แสงไฟฉายสาดเข้าใส่หน้าต่งลี่เจี้ยนอย่างจัง

ต่งลี่เจี้ยนสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

"ปิดมันซะ!"

"เดี๋ยวนี้! ทันที! ปิดมันให้ผมเดี๋ยวนี้!"

น้ำเสียงของเกาสื่อเหลียงแฝงอำนาจเด็ดขาดที่ไม่อาจขัดขืน

"หา? อ๋อ! ได้! ได้ครับ!"

ต่งลี่เจี้ยนได้สติราวกับตื่นจากฝัน รีบลนลานพุ่งตรงไปยังแผงควบคุม

ตอนนี้เขาเองก็คิดได้แล้วเช่นกัน

เครื่องจักรเครื่องนี้ คือต้นตอของเรื่องประหลาดทั้งหมด!

นิ้วมือของเขางมหาบนแผงควบคุมอันเย็นเฉียบ ด้วยความลนลานจึงกดปุ่มผิดไปหลายหน

"อย่าลน! ตั้งสติไว้!"

เกาสื่อเหลียงคำรามเสียงต่ำอยู่ด้านหลังเขา

ในที่สุด ต่งลี่เจี้ยนก็หากดปุ่มเบรกฉุกเฉินสีแดงเจอ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะทุบฝ่ามือลงไปสุดแรงเกิดราวกับรีดเร้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในร่าง

"วึง——"

เสียงกระหึ่มต่ำที่เรดาร์เปล่งออกมาเริ่มค่อยๆ ลดระดับลง

ลวดลายสีน้ำเงินที่ไหลเวียนอยู่บนตัวเครื่องก็เริ่มหม่นแสงลงเช่นกัน

อุปกรณ์ปลดปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดมหึมาทั้งหกตัวทยอยหยุดทำงานทีละตัว

ทว่าเครื่องจักรทั้งหมดยังไม่ได้หยุดนิ่งอย่างสมบูรณ์ ชิ้นส่วนแกนกลางยังคงทำงานด้วยกำลังไฟต่ำอยู่

คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าไร้รูปที่แผ่คลุมเหนือท้องฟ้าทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียงพลันสลายหายไปในพริบตา

"แป๊ก!"

ไฟส่องสว่างเหนือศีรษะสว่างวาบขึ้นมาทันที

แสงสีขาวสว่างจ้าแยงตาจนทุกคนต้องหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ

จากนั้น ไฟสถานะของอุปกรณ์ทั้งหมดในโรงงานก็สว่างขึ้นทีละดวงๆ กลับคืนสู่สภาวะทำงานตามปกติ

โลกทั้งใบกลับคืนสู่แสงสว่างอีกครั้ง หลังจากจมอยู่ในความมืดมิดเพียงไม่กี่นาที

ศาสตราจารย์อาวุโสท่านหนึ่งก้มมองนาฬิกาข้อมือโดยไม่รู้ตัว

"หกนาที..."

เขาพึมพำกับตัวเอง

"ไฟดับรอบนี้ กินเวลาแค่หกนาทีเท่านั้น"

"สั้นกว่าเมื่อคืนเกือบสามสิบนาทีแน่ะ"

ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงัน

ทหารฝ่ายเทคนิคคนหนึ่งบ่นอุบอิบเสียงเบา

"นี่มัน... คงไม่ใช่ว่าต่อไปจะมีแบบนี้ทุกวันหรอกนะ?"

"หุบปากไปเลย!"

อันหรานตวัดสายตาดุใส่เขา ทว่าในใจของเธอเองก็กระสับกระส่ายไม่แพ้กัน

แปลกประหลาดเกินไปแล้ว

ไฟดับครั้งนี้มาเร็วแล้วก็ไปเร็วเหลือเกิน

ราวกับมีใครสักคนคอยกดสวิตช์อยู่บนฟากฟ้า

กดทีหนึ่ง ทั้งเมืองก็ดับมืด

กดอีกทีหนึ่ง โลกก็กลับมาเป็นปกติ

เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงจางหย่วนขึ้นมาอีกครั้ง

ชายหนุ่มคนนั้นเคยพูดจาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า ไฟดับเมื่อคืนเป็นฝีมือของเขาเอง

ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาแค่ขี้โม้ พูดจาเพ้อเจ้อเพื่อรักษาหน้าไปอย่างนั้น

แต่ตอนนี้...

ในใจของอันหรานเริ่มสั่นคลอนต่อข้อสรุปเดิมเป็นครั้งแรก

ถ้าหาก...

ถ้าหากสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงล่ะ?

แล้วไอ้หนุ่มคนนี้ดัดแปลงสร้างตัวอะไรขึ้นมากันแน่?

ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งปวดหัว ทั้งรู้สึกว่าความคิดนี้มันเหลวไหลน่าขำ และทั้งกังวลว่าจางหย่วนจะกำลังทำเรื่องบ้าๆ อยู่จริงๆ หรือเปล่า

ณ ที่เกิดเหตุ ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า

เมื่อครู่นี้ ในช่วงเวลาแห่งความชุลมุนวุ่นวาย

ต่งลี่เจี้ยนที่กำลังลนลาน ขณะกดปุ่มเบรกฉุกเฉินนั้น

ข้อศอกของเขาบังเอิญไปชนเข้ากับคันโยกเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาข้างๆ ตัวหนึ่ง

นั่นคือคันโยกที่เชื่อมต่อไปยังอุปกรณ์ขนาดเล็กอีกเครื่อง

อุปกรณ์ที่มีขนาดเพียงหนึ่งตารางเมตร เชื่อมต่อกับตัวเรดาร์หลักด้วยท่อสีเงิน

มันคือชิ้นส่วนเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตาเลยในพิมพ์เขียวของจางหย่วน มีหน้าที่ส่งผ่านสิ่งที่เรียกว่า "พัลส์แม่เหล็กความถี่ วาย-2 เฮิรตซ์"

ด้วยความผิดพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจของต่งลี่เจี้ยน

พัลส์แม่เหล็กความถี่ วาย-2 เฮิรตซ์ สายเล็กๆ ก็แล่นไปตามท่อสีเงิน

และถูกส่งเข้าไปยังแกนกลางของเรดาร์ที่ยังคงเดินเครื่องด้วยกำลังต่ำอย่างเงียบเชียบ

วินาทีถัดมา

อุปกรณ์ปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าทั้งหกตัวที่เพิ่งหยุดทำงานไป จู่ๆ ก็กะพริบวาบขึ้นมาเบาๆ

คลื่นพัลส์ที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

ทะยานตรงสู่ชั้นเมฆ

พัลส์นั้นแผ่กระจายอย่างรวดเร็วในชั้นเมฆ ก่อตัวเป็นสนามพลังอันแปลกประหลาดขึ้นมา

ธาตุไฮโดรเจน ออกซิเจน คาร์บอน และอื่นๆ ที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ถูกพลังนี้ดึงดูดและรวมตัวกันอย่างบ้าคลั่ง

เพียงแค่สิบกว่าวินาทีเท่านั้น

เหนือฟากฟ้าของโรงซ่อมบำรุงทางทหาร บนท้องฟ้ายามราตรีที่ปลอดโปร่ง เมฆดำก้อนเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า

สีของเมฆก้อนนั้นดำทะมึนจนดูผิดปกติ

ขนาดของมันไม่ใหญ่นัก มีเส้นผ่านศูนย์กลางเพียงราวๆ สิบเมตร

ดูราวกับหยดหมึกเข้มข้นที่หยดลงไปในชิงสุ่ยหลี่

...

ในเวลาเดียวกัน

บนสนามของโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงซ่อมบำรุงนัก

"เร็วเข้า เร็วเข้า! รอบสุดท้ายแล้ว! วิ่งเสร็จแล้วเลิกแถว!"

ครูพละเป่านกหวีดพลางเร่งพวกเด็กนักเรียนชั้น ม.3 ที่กำลังเรียนวิชาพละอยู่

"ครูครับ! ผมวิ่งไม่ไหวแล้ว! ขอพักหน่อยเถอะครับ!"

"มีแต่มึงนี่แหละที่พูดมาก! สอบเก็บคะแนนพละเข้า ม.ปลาย ไม่อยากผ่านแล้วใช่ไหม?"

เด็กผู้ชายผิวเข้มคนหนึ่งชี้ขึ้นไปบนฟ้าพลางหอบแฮ่กๆ ตะโกนจนแทบขาดใจ

"ครู... ครูดู... ดูบนฟ้าสิครับ!"

"ดูอะไรกันนักหนา! รีบวิ่งไป!"

ครูพละเงยหน้าขึ้นมองด้วยความรำคาญใจ

จากนั้น เขาก็ถึงกับยืนอึ้ง

บนท้องฟ้าที่เคยแจ่มใส มีดวงอาทิตย์แผดแสงเจิดจ้าแขวนอยู่

ทว่าข้างๆ ดวงอาทิตย์นั้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มีเมฆดำก้อนเล็กๆ ปรากฏขึ้นมา

เมฆก้อนนั้นดำมืดสนิท ขอบเขตชัดเจน ในสภาพอากาศร้อนอบอ้าวที่ไร้ลมไร้ฝน มันจึงดูแปลกแยกสะดุดตาอย่างยิ่ง

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย?"

ครูพละอดสบถออกมาไม่ได้

"ตัวบ้าอะไรนั่น?"

พวกนักเรียนบนสนามมองตามนิ้วของเด็กผู้ชายคนนั้นไป

"เมฆเหรอ? ทำไมมันโตเร็วจังวะ?"

เมฆดำที่เดิมทีมีขนาดเท่าจุดหมึก กำลังขยายตัวอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

สิบเมตร

ห้าสิบเมตร

หนึ่งร้อยเมตร

เพียงแค่ไม่กี่สิบวินาที มันก็บดบังท้องฟ้าไปเกือบครึ่ง

แสงจันทร์ถูกมันกลืนกินไปจนหมดสิ้น

ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสลัวลงถนัดตาในทันที

เด็กผู้ชายตัวผอมสวมแว่นคนหนึ่งดันแว่นตาขึ้น แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับเด็กเบียวหลุดโลก

"หรือว่า... กองยานอวกาศของเอเลี่ยนกำลังจะวาร์ปข้ามมิติมากันแน่?"

เพื่อนร่วมชั้นร่างบึกบึนข้างๆ เขารีบสวนกลับทันควัน

"ผายลมสิ! นี่มันสหายเต๋าท่านไหนกำลังจะฝ่าด่านเคราะห์ข้ามภพชัดๆ! ฟ้าดินแปรปรวนแบบนี้ ต้องมียอดคนมาจุติแน่นอน!"