ตอนที่ 87 เมฆดำกลืนเมืองในห้านาที

อาคารกรมอุตุนิยมวิทยาเมืองฮั่นเจียง

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้

ภายในศูนย์ข้อมูล เจ้าหน้าที่หลายสิบชีวิตกำลังรัวนิ้วเคาะแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุด

บนใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

เสียงโทรศัพท์ดังระงมสลับกันไปมาไม่หยุด แทบจะพังหลังคาลงมาทั้งแถบ

"รายงานครับ! สถานีตรวจวัดหมายเลขสามทางทิศตะวันออกสัญญาณขาดหาย!"

"เรดาร์หมายเลขเจ็ดทางทิศตะวันตกไม่ตอบสนองครับ!"

"ท่านผอ. คะ! การสื่อสารระหว่างเรากับกรมอุตุนิยมวิทยาของมณฑลและเมืองข้างเคียงเริ่มเกิดสัญญาณรบกวนอย่างรุนแรงแล้วค่ะ!"

เสียงรายงานด่วนดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ประหนึ่งเสียงกลองที่รัวกระหน่ำซ้ำ ๆ ลงบนขั้วหัวใจของทุกคน

ต้วนเยว่ยืนอยู่หน้าแท่นบัญชาการ ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนน่ากลัว

ในฐานะผู้รับผิดชอบสูงสุดของกรมอุตุนิยมวิทยาเมืองฮั่นเจียง ตลอดเวลายี่สิบปีที่ทำงานในสายอาชีพนี้มา เธอไม่เคยพบเจอสถานการณ์ที่ประหลาดและพิลึกกึกกือขนาดนี้มาก่อน

อุปกรณ์ทั้งหมด แผนรับมือทุกแผนการ ในวินาทีนี้กลับล้มเหลวโดยสิ้นเชิง

พวกเขากลายเป็นคนตาบอดทั้งที่ตายังเปิดกว้าง

"ผู้การเกากับคณะมาถึงไหนแล้ว"

เธอคลึงขมับที่ปวดตุบ ๆ พลางเอ่ยถามผู้ช่วยข้างกายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"รายงานท่านผอ. ขบวนรถของเขตทหารลงจากทางยกระดับเมื่อห้านาทีก่อน น่าจะใกล้ถึงแล้วครับ!"

สิ้นเสียงคำตอบ ประตูใหญ่ของศูนย์ข้อมูลก็ถูกคนผลักเปิดเข้ามาจากข้างนอกอย่างแรง

ลมกรรโชกหอบเอาเศษทรายพัดทะลักเข้ามาด้านใน พัดพาเอกสารปลิวกระพือเสียงดังพึ่บพั่บ

เกาสื่อเหลียงก้าวเดินนำหน้าเข้ามาเป็นคนแรก ด้านหลังมีจ้าวหย่งไหลและศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนที่สีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กันเดินตามมาติด ๆ

"ผู้การเกา!"

เมื่อต้วนเยว่เห็นผู้มาเยือนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบสาวเท้าเข้าไปต้อนรับ

ทว่าเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นต่งลี่เจี้ยน ทั้งร่างพลันชะงักงันไป

"อะ...อาจารย์?"

เธอไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองอยู่บ้าง

"ท่าน...ท่านก็มาด้วยเหรอคะ"

ต่งลี่เจี้ยนคือปรมาจารย์แถวหน้าในแวดวงการตรวจวัดสภาพอากาศของประเทศ และยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาตอนที่เธอเรียนปริญญาเอกอีกด้วย

การได้พบอาจารย์ผู้มีพระคุณในสถานการณ์แบบนี้ ทำให้หัวใจของต้วนเยว่พลันกระตุกวูบ บังเกิดลางสังหรณ์ร้ายขึ้นมาอย่างรุนแรง

ต่งลี่เจี้ยนโบกมือให้เธอ ริ้วรอยบนใบหน้าย่นเข้าหากันจนเป็นก้อน

"เสี่ยวต้วน ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระแล้ว"

"ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

เกาสื่อเหลียงไม่มีการทักทายตามมารยาท เปิดปากถามตรงประเด็นทันที

"ไอ้เมฆดำนั่น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

สีหน้าของต้วนเยว่ดูย่ำแย่ลงไปอีกหลายส่วนในพริบตา

เธอสูดหายใจเข้าลึก ชี้ไปยังหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ที่อยู่ด้านหลัง

"ผู้การเกา ผอ.จ้าว อาจารย์...พวกท่านดูเอาเองเถอะค่ะ"

"เรดาร์ตรวจอากาศด็อปเปลอร์ ภาพถ่ายดาวเทียม รวมถึงอุปกรณ์ล้ำสมัยทั้งหมดของเรา ก่อนหน้านี้ไม่สามารถตรวจจับความผิดปกติใด ๆ ได้เลย"

"เมฆดำผืนนี้..."

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังควานหาคำพูดที่เหมาะสม

"...มันโผล่ขึ้นมากลางอากาศเฉย ๆ ค่ะ"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา แม้ในใจจะเตรียมรับมือไว้ก่อนแล้ว แต่คณะของเกาสื่อเหลียงก็ยังพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บพร้อมกัน

"ดึงข้อมูลบันทึกขึ้นมา!"

ต้วนเยว่ออกคำสั่งกับเจ้าหน้าที่ควบคุมระบบ

ชั่วครู่ต่อมา หน้าจอขนาดใหญ่ก็ถูกแบ่งออกเป็นแปดช่อง แสดงภาพเรดาร์ตรวจสภาพอากาศอย่างต่อเนื่องแปดภาพ

"นี่คือบันทึกตั้งแต่เวลาสี่โมงสิบห้านาทีสามสิบวินาที ถึงสี่โมงยี่สิบนาทีห้าสิบวินาทีค่ะ"

"ความยาวทั้งหมด ห้านาทียี่สิบวินาที"

น้ำเสียงของต้วนเยว่แฝงความสั่นเครือไว้จาง ๆ

ทุกคนจ้องเขม็งไปที่หน้าจอตาไม่กะพริบ

บนภาพแรก ท้องฟ้าเหนือเมืองฮั่นเจียงยังคงแจ่มใส มีเพียงจุดสีดำเล็กกระจิริดจุดหนึ่งที่ไม่สะดุดตาเอาเสียเลย

ภาพที่สอง จุดสีดำขยายวงกว้างขึ้นรอบหนึ่ง

ภาพที่สาม จุดสีดำกลายสภาพเป็นปื้นดำชัดเจนแล้ว

ภาพที่สี่ ภาพที่ห้า...

พอถึงภาพที่แปด ปื้นดำผืนนั้นก็ได้แปรสภาพเป็นเมฆดำทะมึนน่าสะพรึงกลัวที่แผ่คลุมไปทั่วทั้งผืนฟ้าอย่างสิ้นเชิง

มันกลืนกินเมืองฮั่นเจียงทั้งเมืองไว้ใต้เงามืดมิดของมันอย่างสมบูรณ์แบบ!

จากจุดเพียงจุดเดียว สู่การบดบังทั้งเมือง

ใช้เวลาไปเพียงแค่สามร้อยยี่สิบวินาทีเท่านั้น

"ให้ตายสิ..."

เหล่าศาสตราจารย์อาวุโสแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารที่อยู่ด้านหลังจ้าวหย่งไหลต่างอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

พวกเขาดันแว่นตาขึ้น ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จอภาพ แทบจะเอาหน้าแนบติดลงไป

"นี่...นี่มันเป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

โดยเฉพาะศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนที่ตื่นเต้นจนตัวสั่นเทิ้ม เขาชี้นิ้วไปที่หน้าจอ ริมฝีปากสั่นระริก

"พลังงาน! การจะก่อตัวเป็นเมฆคิวมูโลนิมบัสขนาดมหึมาเช่นนี้ได้ ต้องใช้ไอน้ำและพลังงานมหาศาลขนาดไหนกัน!"

"ในธรรมชาตินั้น กระบวนการนี้อย่างน้อยต้องใช้เวลาบ่มเพาะเป็นวัน หรืออาจจะหลายเดือนด้วยซ้ำ!"

"ห้านาทีเนี่ยนะ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!"

เสียงของเขาแหลมสูงขึ้นด้วยความตื่นเต้นตกใจ ดังก้องชัดเจนท่ามกลางศูนย์ข้อมูลที่อื้ออึง

ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงัน

นั่นสิ

เรื่องนี้มันเกินขอบเขตที่วิทยาศาสตร์จะอธิบายได้ไปไกลลิบแล้ว

เกาสื่อเหลียงกับจ้าวหย่งไหลสบตากัน ทั้งคู่ต่างมองเห็นความหวาดผวาที่ไม่อาจสลัดหลุดในแววตาของอีกฝ่าย

ตอนนี้พวกเขามั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

ตัวการเบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ ก็คือ... เรดาร์สร้างสภาพอากาศเครื่องนั้นในอู่ซ่อมรถที่เพิ่งปรับจูนเสร็จหมาดๆ!

เดิมทีพวกเขานึกว่า มันเป็นแค่อุปกรณ์ทดลองที่พอจะเรียกฝนเรียกลมในวงแคบๆ ได้เท่านั้น

ใครจะไปคิดว่า อานุภาพของไอ้สิ่งนี้มันจะน่าสะพรึงกลัวถึงขั้นนี้!

นี่มันไม่ใช่แค่เรียกฝนเรียกลมแล้ว!

"ยังไม่หมดแค่นี้นะคะ"

เสียงของต้วนเยว่ดังขึ้นอีกครั้ง ดึงสติของทุกคนให้กลับมา

เธอส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ควบคุมระบบ

"เปิดวิดีโอข้อมูลสภาพอากาศแบบเคลื่อนไหวขึ้นมา"

ภาพนิ่งทั้งแปดภาพบนหน้าจอหายวับไปทันที ถูกแทนที่ด้วยคลิปวิดีโอแบบเคลื่อนไหว

ในวิดีโอ พื้นที่สีดำซึ่งเป็นตัวแทนของเมฆดำทะมึน กำลังขยายตัวอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจนชวนให้ขนหัวลุก

ความรู้สึกนั้น ไม่เหมือนการก่อตัวตามธรรมชาติของชั้นเมฆเลยสักนิด

มันเหมือนกับหมึกดำเข้มข้นหยดหนึ่งที่หยดลงไปในน้ำใส แล้วแผ่กระจายปนเปื้อนไปทั่วทั้งบริเวณอย่างป่าเถื่อนดุดันมากกว่า!

อึก

นายทหารระดับผู้นำเขตทหารคนหนึ่งข้างกายเกาสื่อเหลียงลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

วิดีโอไม่ได้ยาวอะไรเลย แค่สิบกว่าวินาทีสั้นๆ เท่านั้น แต่มันกลับสร้างแรงกระแทกทางสายตาและแรงกดดันทางจิตวิทยาอย่างมหาศาลให้แก่ทุกคนในที่นั้น

"นี่มันไม่ใช่ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติแล้ว"

จ้าวหย่งไหลพึมพำกับตัวเอง

"นี่มันปาฏิหาริย์ของพระเจ้าชัดๆ..."

"ไม่ใช่"

เกาสื่อเหลียงจ้องหน้าจอเขม็ง เอ่ยปากเน้นทีละคำ

"นี่ไม่ใช่ปาฏิหาริย์"

"แต่มันคือภัยพิบัติจากน้ำมือมนุษย์"

ขณะที่ทุกคนกำลังขวัญผวาและจมดิ่งอยู่ในความตกตะลึงเหนือจริงอยู่นั้น

พลทหารอุตุนิยมวิทยาหนุ่มคนหนึ่งก็เด้งตัวผึงขึ้นจากเก้าอี้กะทันหัน ร้องตะโกนออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"รายงานหัวหน้าครับ!"

"กลุ่มเมฆ... ค่าพลังงานภายในกลุ่มเมฆเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงแล้วครับ! มันกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!"

"ว่าไงนะ?!"

สีหน้าของต้วนเยว่เปลี่ยนไปทันที กำลังจะอ้าปากซักถาม

"เตือนภัย! เตือนภัย! ดัชนีพลังงานทะลุค่าวิกฤตแล้ว..."

ทหารอุตุนิยมวิทยานายนั้นยังพูดไม่ทันจบ

เปรี๊ยะ!

เสียงดังลั่นเปรี๊ยะสายหนึ่งพลันระเบิดขึ้น

แสงไฟทั้งหมด หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในศูนย์ข้อมูลของกรมอุตุนิยมวิทยา ดับวูบลงพร้อมกันในพริบตานั้น

โถงใหญ่ที่เคยอึกทึกจอแจ พลันตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า

มีเพียงแสงสายฟ้าสีขาวซีดที่ผ่าฟาดผ่านเส้นขอบฟ้านอกหน้าต่าง ส่องสว่างวาบเข้ามาเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและมึนงงของทุกคนเป็นระยะๆ

ครืนนนน เปรี้ยง!!!

เสียงฟ้าร้องดังกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น ผ่าฟาดลงมาอย่างดุดันตามหลังสายฟ้าสีขาวซีดนั้นติดๆ!

เสียงฟ้าร้องนี้รุนแรงน่าสะพรึงกลัวเสียจนโครงสร้างอาคารอันแข็งแกร่งของศูนย์ข้อมูลถึงกับสั่นสะเทือน

ฝุ่นผงบนเพดานร่วงกราวลงมาราวกับสายฝน

เจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการใจเสาะสองสามคนถึงกับทนไม่ไหว หลุดกรีดร้องออกมาสั้นๆ เสียงหนึ่งในทันที

จากนั้นก็รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่นสนิท

"ไฟฟ้าสำรองล่ะ? ทำไมไฟฉุกเฉินถึงไม่ทำงาน?!"

ท่ามกลางความมืดมิด มีใครบางคนตะโกนขึ้นมาอย่างลนลาน

"ไม่ได้ผลครับ! คอมพิวเตอร์ของผมเปิดไม่ติด! เปิดไม่ได้เลยครับ!"

ทหารอุตุนิยมวิทยาคนที่รับหน้าที่รายงานเมื่อครู่ คราวนี้สุ้มเสียงเริ่มปนสะอื้นไห้ขึ้นมาแล้ว

เขากดปุ่มเปิดเครื่องบนตัวเคสอย่างบ้าคลั่ง ทว่าอุปกรณ์ทางทหารราคาแพงระยับเครื่องนั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย ราวกับกลายเป็นเศษเหล็กเย็นชืดไร้ค่าไปแล้วก้อนหนึ่ง