บทที่ 107 ยามค่ำคืน

เซี่ยเหวินเจียถือมือถือเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง

อันที่จริงเขามีแผนจะไปตัวอำเภอซานหยางมาตลอด เพียงแต่เพราะติดขัดหลายๆ อย่างเลยยังไม่ได้ไปสักที ตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน มินิแอปกลับอัปเดตนำหน้าเขาไปเสียแล้ว

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะพนักเก้าอี้เบาๆ คิ้วขมวดมุ่นครุ่นคิดถึงปัญหาที่ต้องแก้ไขเป็นอันดับแรก