บทที่ 193 โจรป่า

หญิงชราผมขาวโพลนหลายคนแบกตะกร้าไม้ไผ่ปรากฏตัวบนเส้นทางภูเขาคดเคี้ยว หลังของพวกนางโค้งงอราวกับเคียว มือที่เหี่ยวแห้งดุจกิ่งไม้ค้ำไม้เท้าเอาไว้ ทุกย่างก้าวดูราวกับกำลังต่อรองกับก้อนหินบนภูเขาเพื่อขอทางไปต่อ

หญิงชราคนหนึ่งมีรองเท้าฟางที่ขาดจนเปื่อยยุ่ย เท้าเปล่าเหยียบลงบนถนนหินกรวด ฝ่าเท้าดูเหมือนจะถลอกปอกเปิก เลือดผสมปนเปไปกับเศษหินสีแดงสนิมบนทางเดินภูเขา

“ตาเจ้าบอดหรือไง! โจรป่าที่ไหนกัน?” ลูกสมุน ก. ชำเลืองมองสองสามครั้ง ก่อนจะถอนหายใจ “นี่มันชาวบ้านผู้ประสบภัยทั้งนั้น เป็นกลุ่มคนที่น่าเวทนายิ่งนัก!”