บทที่ 237 ศึกชิงหลุม

เสียงผายลมนั้นลากยาวเป็นทอดๆ ราวกับเสียงทอดถอนใจอันแสนไกลที่ทะลุมวลอากาศ มันทั้งทุ้มต่ำและยืดเยื้อไม่ยอมหยุด แฝงไปด้วยความรู้สึกจนปัญญาอย่างที่สุด ก่อนจะระเบิดลั่นออกมาในอากาศ

เฉาเหวินเจาแสร้งกระแอมไอหนึ่งทีเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนบนใบหน้า "แค่กๆ พูดต่อเถอะ…"

ให้ตายสิ เมื่อกี้พูดถึงไหนแล้วก็ลืมไปหมดเลย!