บทที่ 239 แหลกลาญเป็นเถ้าธุลี

เฉาติ่งเจียวแอบหวังลึกๆ อยู่ในใจ "เผื่อว่า… เผื่อว่า 'แมงมุมยักษ์' จะไม่มาแล้วล่ะขอรับ?"

"ไม่มีทาง!" เฉาเปี้ยนเจียวแค่นหัวเราะ "เจ้า 'แมงมุมยักษ์' นั่นเป็นอาวุธลับของท่านหัวหน้าฝ่ายนั้น พวกมันไม่เสียไพร่พลแม้แต่นายเดียว แต่พวกเราต้องทิ้งเกราะหนีตาย เป็นเจ้า เจ้าจะไม่ใช้หรือ?"

ไอ้ว่านเหนียนทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้ ชำเลืองมองพวกทหารใหม่ที่กำลังขุดหลุมอยู่รอบๆ "ข้าเห็นพวกเขาแล้วน่าเวทนายิ่งนัก ประเดี๋ยวคงมีสภาพเหมือนพวกเราเมื่อวาน…"