บทที่ 301 ปีที่เก้าแห่งรัชศกฉงเจิน 2

ลมดึกยามสามหอบเอาความหนาวเหน็บช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิพัดกวัดแกว่ง พัดเอาเศษหญ้าแห้งโคนกำแพงเมืองดังซ่าๆ

เซี่ยเหวินเจียกัดฟันข่มความตระหนกในใจ กอดแผ่นไม้กับหญ้าแห้งแล้วค่อยๆ ไถลตัวเลียบโคนกำแพงเข้าไปหาเงาดำก้อนหนึ่งที่นอนขดอยู่ด้านในสุด

ตรงนี้คือผู้ลี้ภัยร่างผอมแกร็นคนหนึ่ง กำลังห่มนวมขาดๆ ที่จับตัวเป็นแผ่นแข็งและเกรอะกรังไปด้วยคราบไขน้ำมัน ซุกหัวจมลงไปในหัวเข่า