บทที่ 316 ช่วงเวลาบันเทิงหลังมื้ออาหาร

เซี่ยเหวินเจียถือชามแตก ลากไม้ฟืนพลางร้องขอทาน “เมตตาด้วยเถิด… ขออะไรกินสักคำเถอะ หิวจะตายอยู่แล้ว!”

ย่านกวนเซียงก็คือถนนสายใหญ่ด้านนอกที่ชิดติดกับประตูเมือง ถือเป็นแถบชานเมืองหลวง เพิงพักสองข้างทางเบียดเสียดยัดเยียด ป้ายผ้าหน้าร้านเอียงกะเท่เร่

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่ ไม่ใช่คนชั้นล่างสุดก็เป็นผู้ลี้ภัย