บทที่ 319 ร้านผ้าแพร 2

หลงจู๊เพิ่งจะไล่เจ้าขอทานตัวเตี้ยไปได้ ก็ยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก

ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ จากกลุ่มคนดูจะมีเด็กขอทานโผล่พรวดพราดออกมาอีกหลายคน แต่ละคนหน้าเหลืองตัวผอมโซ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนก ใบหน้าเปรอะโคลน เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งจนเผยให้เห็นแขนขา

พวกมันไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้ามาก็กอดขาทั้งสองข้างของหลงจู๊ไว้แน่น ดึงชายเสื้อของเขา เงยหน้าเล็กๆ ขึ้นมาแล้วแหกปากร้องเพลงด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว