บทที่ 327 ความแค้นลึกล้ำดั่งสมุทร

เวลาล่วงเลยจนดึกสงัด เข้าสู่ช่วงรอยต่อระหว่างยามไฮ่กับยามจื่อ

ตรอกแคบไร้ซึ่งความจอแจของยามพลบค่ำไปนานแล้ว หลงเหลือเพียงโคมไฟสีแดงสลัวไม่กี่ดวง

เฮ่อซื่อสงกุมศีรษะอันหนักอึ้ง ก้าวขาออกมาจากประตูด้านข้างของหอลี่ชุน ยามนี้เขารู้สึกเพียงว่าเปลือกตาหนักอึ้งจนลืมแทบไม่ขึ้น ทั่วทั้งร่างปวดเมื่อยราวกับกระดูกจะหลุดเป็นชิ้นๆ