บทที่ 335 ชู้รัก

คราวนี้รวดเร็วกว่าเดิมมากนัก เซี่ยเหวินเจียเพิ่งนั่งลงได้เพียงสองสามนาที นอกประตูก็มีเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงดังแว่วเข้ามา

“ฮะๆ ตาแก่อย่างข้ายังนึกแปลกใจอยู่เชียวว่าเหตุใดวันนี้นกสาลิกาถึงได้ร้องไม่หยุด ที่แท้ก็มีแขกผู้มีเกียรติมาเยือนนี่เอง!”

ประตูไม้ถูกผลักเปิดออก ชายชราหนวดเคราและผมขาวโพลนในชุดคลุมผ้าต่วนสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามา