บทที่ 340 กดหมูไว้ให้อยู่หมัด

บทสนทนาของทั้งสองคนบังเอิญลอยไปเข้าหูพวกแม่นางในหอนางโลมที่อยู่ไม่ไกล

ยามบ่ายยังไม่มีแขก หญิงสาวที่เดิมทีจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันจึงพลันเกิดความสนใจ พากันเดินล้อมเข้ามาเป็นกลุ่มย่อยสองสามคน

พวกนางส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจ เสื้อผ้าแพรพรรณสีชมพู สีคราม สีขาว อัดแน่นรวมกัน ช่างดูละลานตาราวกับฝูงนกกระจอกส่งเสียงเซ็งแซ่