บทที่ 345 ช่วงเวลาอันน่ากระอักกระอ่วน

ยามไฮ่ใกล้จะสิ้นสุดลง (ห้าทุ่ม) ราตรีก็ยิ่งทวีความมืดมิด

มีเพียงแสงโคมไฟของหอลี่ชุนเท่านั้นที่สว่างโร่บาดตาอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว

เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วแว่วผ่านม่านประตูสีชาดออกมา ช่างขัดกับความเงียบงันโดยรอบอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังขับเน้นให้ท้องถนนดูเปล่าเปลี่ยวยิ่งขึ้น