บทที่ 347 โกหก 2

ยามจื่อในนครหลวง ราตรีมืดมิดดั่งน้ำหมึก

เมฆสีตะกั่วลอยต่ำ กดทับขอบฟ้าจนหนักอึ้ง บดบังแสงจันทร์และดวงดาวจนหมดสิ้น ทั่วทั้งฟ้าดินตกอยู่ในความมืดสลัวอันเงียบงัน

เสียงเคาะบอกยามของคนตีเกราะดังแว่วมาจากที่ไกลๆ “ดังก๊อง… ดังก๊อง…” พอสิ้นเสียงเคาะสองทีก็กลืนหายไปในความมืดมิดอันล้ำลึกอย่างสิ้นเชิง ไร้สุ้มเสียงสะท้อนกลับมาอีก