บทที่ 365 เฉินหยวนหยวน

เซี่ยเหวินเจียย่องเบาๆ ไปใต้หน้าต่างหลัง ค่อยๆ ค้อมตัวลง กลั้นหายใจ แล้วแอบมองผ่านช่องหน้าต่างฉลุลายเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง

ราตรีอาบทั่วลานเรือน ภายในห้องมิได้จุดตะเกียงมากนัก มีเพียงโคมแก้วหลิวหลีเขียนลายทองตั้งอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่ง แสงสีเหลืองนวลอบอุ่นสาดกระจายทั่วทั้งห้อง เคลือบทุกสิ่งทุกอย่างไว้ด้วยแสงสลัวอ่อนละมุน

ห้องปีกมิได้กว้างใหญ่นัก หากแต่จัดแต่งไว้อย่างประณีตบรรจง ผนังทั้งสี่ด้านแขวนม่านโปร่งสีอ่อนเรียบง่าย สายลมอ่อนพัดผ่านรอยต่อหน้าต่างเข้ามาเงียบๆ ชายม่านพลิ้วไหวแผ่วเบาดุจเมฆคล้อย