บทที่ 374 สองโจร 2

สองโจรภูเขาเดินเอื่อยเฉื่อยย้อนกลับมา เดิมทีก็เหนื่อยจนร่างแทบแหลกอยู่แล้ว ยังต้องมาเดินอ้อมโลกให้เสียเที่ยวอีก ด้วยเหตุนี้จึงช้ากว่าขบวนรถไปเต็มๆ ครึ่งวัน

ทั้งคู่โซซัดโซเซ เดินพลางหยุดพักพลาง จนกระทั่งราตรีมาเยือนอีกครา ดวงดาวพร่างพรายเต็มขอบฟ้า เบื้องหน้าอันไกลโพ้นจึงค่อยปรากฏเค้าโครงทะมึนดำลางๆ ในที่สุดก็มาถึงนครหลวงเสียที

ทั้งสองหยุดฝีเท้า ตาเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอุทาน