บทที่ 380 ลนลาน

เอี๊ยด… ประตูกรอบไม้แกะสลักปิดลงแผ่วเบาพร้อมลงกลอนแน่นหนา ตัดขาดแสงโคม เสียงพูดคุย เสียงพิณขลุ่ย รวมถึงสายตาสอดรู้สอดเห็นทั้งหมดจากห้องโถงด้านนอกจนสิ้น

ใต้เท้ากานปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

นอกห้องยังคงมีเสียงสรวลเสเฮฮาดังก้อง ทว่าภายในกลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า เปลวเทียนวูบวาบสาดกระทบใบหน้าเคร่งเครียดของใต้เท้ากาน เขาคว้าคอเสื้อโจรภูเขาทั้งสองกระชากเข้ามาประจันหน้า