บทที่ 391 ลางสิ้นชาติ

“กานเสวียคว่อ! เจ้าชักจะเกินไปแล้วนะ!” จางหยวนฟาง เจ้าเมืองซุ่นเทียนสบถออกมาด้วยความโมโห

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ตะโกนเสียงดัง ทำได้เพียงพึมพำงึมงำเบาๆ ให้ได้ยินแค่ตัวเองเท่านั้น

เขานั่งอยู่แถวท้ายสุดของฝูงชน ถูกทรมานจนเวียนหัวตาลาย ร่างกายและจิตใจเหนื่อยล้าถึงขีดสุด