บทที่ 402 เฉาฮว่าฉุน

พอกะละมังทองแดงใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยบะหมี่ถูกยกมาวางตรงหน้า ในใจของเซี่ยเหวินเจียก็พะอืดพะอมจนบรรยายไม่ถูก

ขันทีน้อยที่มือไม้คล่องแคล่วคนหนึ่งหยิบชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาออกมา ตักบะหมี่ร้อนๆ จากกะละมังทองแดงอย่างระมัดระวัง น้ำแกงใสแจ๋ว เส้นบะหมี่ขาวผ่อง ควันกรุ่นลอยฟุ้ง ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล

ขันทีน้อยประคองชามบะหมี่ด้วยสองมือ โน้มตัวเดินมาตรงหน้าเซี่ยเหวินเจีย ยื่นส่งให้อย่างนอบน้อมเพื่อเชิญให้เขากินตอนร้อนๆ