บทที่ 412 เห็นแก่ความหลัง

"ใบบัวแห้ง สีซีดเซียว ก้านแก่สะบัดไกวตามลม… ชีวิตตกอับดั่งน้ำค้างฤดูใบไม้ร่วง ลาภยศล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา สุดท้ายเหลือเพียงบาดแผลเต็มกาย…"

เสียงเพลงโศกเศร้าแหบพร่าลอยอ้อยอิ่งอยู่ในห้องขังอันมืดมิด ยิ่งขับเน้นให้คุกหลวงเป่ยเจิ้นฝู่ซือดูเงียบงันวังเวงและเยือกเย็นจับขั้วหัวใจ

ตลอดทั้งเพลงไม่มีเสียงหวีดร้องโหยหวนแม้แต่แอะเดียว ทว่ากลับสะท้อนความสิ้นหวัง ความโสมม และความไม่เที่ยงแท้ของชีวิตและความตายในคุกแห่งนี้ออกมาจนหมดสิ้น