บทที่ 428 พานพบหญิงงามแห่งฉินหวยโดยบังเอิญ 2

พอต่งเสี่ยวหวานเอ่ยเช่นนี้ กู้เหิงปัวก็กลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมาทันที ความกังวลกระวนกระวายในใจเมื่อครู่พลันมลายหายไปเกินครึ่ง

นางพยายามกลั้นยิ้ม โน้มตัวเข้าไปใกล้ผ้าม่านรถม้าฝั่งขวา พลางกระซิบถาม "แล้วอาเซียงเล่า เจ้าลนลานหรือไม่"

หลี่เซียงจวินที่อยู่ในรถม้าแก้มร้อนผ่าว น้ำเสียงเจือความกระอักกระอ่วน เอ่ยตอบเบาๆ ว่า "ข้าก็เหมือนกัน… เมื่อกลางวันระหว่างทางดื่มน้ำแกงไปชามหนึ่ง นั่งรถกระเทือนมาตลอดทาง ตอนนี้แทบ… แทบจะไม่ไหวแล้ว…"