บทที่ 444 ตีลังกา

มีภารกิจติดตัว หลี่ซงจึงนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงไม่กล้าหลับ รอจนถึงยามสองก็กระวนกระวายใจจนทนไม่ไหว จึงลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าแล้วผลักประตูเดินออกมา

แสงจันทร์ขาวซีด เกล็ดน้ำค้างแข็งจับเกาะขาวโพลนไปทั่วพื้น

ลมหนาวพัดพาเกล็ดน้ำค้างแข็งซัดสาดใส่ใบหน้า บนกำแพงป้อมค่ายที่อยู่ไกลออกไป มีเสียงคนยามเคาะกระบอกไม้ไผ่บอกเวลาแว่วมาเนิบช้า รอบทิศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิว