บทที่ 446 โรคประหลาด

ยามสนธยาโรยตัวลงมา ก็ถึงเวลาอาหารค่ำพอดี

แสงอัสดงนอกด่านมลายสิ้นซึ่งประกายสีส้มทองผืนสุดท้าย ม่านฟ้าสีเทาอมน้ำเงินกดทับลงเหนือใบเสมาอิฐเขียวของป้อมจางเจียโข่ว ลมหนาวพัดกรรโชกเป็นระลอก นำพาไอเย็นยะเยือกของหยาดน้ำค้างแข็งมาด้วย

ในเรือนใหญ่ของหวังเติงคู่ก็เริ่มจุดโคมไฟแล้วเช่นกัน