บทที่ 116

เช้าวันต่อมา จูเจี้ยนอันแวะเอาส้มจี๊ดที่บ้านของพี่สะใภ้จูปลูกมาให้เย่หาน พอพ้นประตูเข้ามา แวบแรกก็เห็นหลีเฉิงเจ๋อเข้าเสียแล้ว

เท้าเพิ่งก้าวพ้นธรณีประตู คำว่าเย่หานยังไม่ทันหลุดออกจากปากก็เป็นอันชะงักค้าง

เมื่อวานจูเจี้ยนอันได้ยินคนพูดกันว่ามีแขกมาเยือนบ้านตระกูลเย่ เขานึกว่าเป็นเพื่อนใหม่ของเย่หาน ทว่าตอนนี้เมื่อมองรัศมีรอบกายของหลีเฉิงเจ๋อ จะดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไปได้อย่างไร กลิ่นอายสง่าผ่าเผยน่าเกรงขามขนาดนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะมีได้เลย