บทที่ 127

เย่หานสะลึมสะลือเพราะพิษไข้

พอนอนอยู่บนเตียงก็รู้สึกเบาหวิวคล้ายร่างจะลอยขึ้นมา

ในห้วงสติอันเลือนราง ดูเหมือนเขาจะมองเห็นสิ่งต่างๆ มากมาย