บทที่ 113 เสื้อผ้าที่คุ้นตา

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรกำลังเดินอยู่บนถนน ในมือถืออ่างใส่เสื้อผ้า เขากำลังหรี่ตามองพยายามดมกลิ่นดู ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูไม่เหมือนคนปกติเลยสักนิด

ลู่เย่กั๋วรีบวางอ่างลงแล้วปัดมือจ้าวเซ่อฮุ่ยออกอย่างแรง “ถอยไป! ดมแล้วมันทำไมล่ะ? ฉันก็แค่จะเช็กดูว่ามันสกปรกแค่ไหน นายเข้าใจไหมเนี่ย ถ้าไม่เข้าใจก็อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ”

“ร้อนตัวล่ะสิ ร้อนตัวล่ะสิ!” จ้าวเซ่อฮุ่ยชี้หน้าลู่เย่กั๋ว “ถ้านายไม่ได้ร้อนตัว ป่านนี้คงพูดแค่คำเดียวแล้วเงียบไปแล้ว แต่นี่นายดันอธิบายซะยืดยาว ฉันเดาหน่อยเถอะ ไม่ใช่ว่าเมื่อคืน…”