ตอนที่ 132
บทที่ 132 คือเซวียเยี่ยน
หิวข้าว · 6,132 ตัวอักษร
ทั้งสองคนคุยกันด้วยเสียงไม่ดัง ประกอบกับไม่ไกลกันนักมีเสียงพ่อครัวกำลังทำกับข้าว หากไม่ตั้งใจฟังก็แทบจับใจความไม่ได้เลยว่าโต๊ะของลู่เจียเจียกำลังคุยเรื่องอะไรกัน
“ไม่พูดแล้ว มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้วฉันขอตัวก่อน” ลู่เจียเจียเดินไปจ่ายเงินที่ช่องหน้าต่าง
มื้อนี้ถือว่าตัดขาดเรื่องในอดีต และที่สำคัญคือของบนโต๊ะแทบจะลงท้องลู่เฉ่าไปหมดแล้ว
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น