บทที่ 142 แม่คนนี้เป็นชนชั้นกรรมาชีพมาสิบแปดชั่วโคตร (1)

แสงแดดยามเช้าส่องลอดกิ่งก้านต้นไม้ใหญ่ในลานบ้านลงสู่พื้น ทอดเงาสลับไปมา บริเวณหน้าห้องแคบๆ ห้องหนึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ ผมเผ้าสกปรกเกรอะกรังพันกันเป็นก้อน แก้มตอบจนเห็นโหนกกระดูก หลังค่อมงอ ในมือประคองชามบิ่นร้าวไว้

ทว่าใบหน้าของเธอกลับเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข ราวกับพึงพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้นักหนา

ต้าซานดึงสายตากลับมาแล้วนั่งลงข้างแม่เถียน เขาก้มมองอาหารเช้าบนโต๊ะ