บทที่ 147 คุณแบกฉัน (2)

ลู่เจียเจียบอบบางตัวเล็ก มือของเซวียเยี่ยนกำแค่ครึ่งรอบก็กุมข้อเท้าของเธอไว้ได้มิด

ละอองฝนโปรยปรายจนเปียกชื้น ราวกับม่านหมอกที่ลอยมาปะทะใบหน้า แพขนตายาวเรียวของลู่เจียเจียมีหยดน้ำเกาะอยู่ เธอขยับกะพริบตา สองมือค้ำหินไว้ไม่ไหวติง

บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเริ่มอบอวลไปด้วยความหวานชวนหวั่นไหว ทั้งคู่ต่างรับรู้ได้ ทว่าไม่มีใครยอมเอ่ยปากพูดก่อน