บทที่ 152 รอฉัน (1)

บานประตูไม้ทาด้วยสีดำ ต้าซานทุบประตูอย่างแรงพลางส่งเสียงสะอื้น “พ่อ พ่อ!”

ลู่เจียเจียลังเลอยู่ในห้องครู่หนึ่ง ฝนเพิ่งหยุดตก แม่ลู่กับพี่ชายทั้งสามคนออกไปแปลงนา พี่รองก็ไม่อยู่บ้าน

จางซูอวิ๋นกำลังเย็บผ้าอยู่ในห้อง เธอเดินออกมาอย่างกระอักกระอ่วนใจแล้วถูฝ่ามือไปมา