บทที่ 154 รอฉันนะ (3)

กระดาษใต้ปลายปากกาของลู่เจียเจียเนื้อดีมาก ทั้งยังซับน้ำหมึกได้ดี บนกระดาษมีรอยพับสองรอย ทุกรอยเรียบกริบเป็นระเบียบ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเจ้าของทะนุถนอมแค่ไหน

เพราะเป็นจดหมายส่งกลับบ้าน ลู่เจียเจียจึงใส่ใจเป็นพิเศษ เธอตั้งใจเขียนถ้อยคำตามที่จางเทาบอกลงบนกระดาษ เม้มริมฝีปากแน่นจนแก้มป่องออกมาด้วยความมุ่งมั่น

ลายมือของเธอสวยอยู่แล้ว ยิ่งตั้งใจเขียนก็ยิ่งดูประณีตงดงาม จางเทาชื่นชมลายมือของลู่เจียเจียจากใจจริง จนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองดวงหน้าน้อยของเธออย่างเผลอไผล