บทที่ 160 อร่อยยิ่งกว่าลูกอม

หลัวชิงชิงใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ “เธอ… เธอจงใจ เธอจงใจชัดๆ!”

“จงใจอะไรกัน” ลู่เจียเจียทำหน้าตาน่ารักไร้เดียงสา “พวกเราไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่ยืนดูอยู่หลังพุ่มไม้ครู่เดียว ไม่ได้เป็นคนผลักเธอตกน้ำ แล้วก็ไม่ได้เป็นคนฉีกเสื้อผ้าหรือทึ้งผมเธอให้กระเซิง เธอจะมาบอกว่าพวกเราจงใจได้ยังไง”

ยายหวังเดินเข้ามา “ฉันบอกตั้งนานแล้วว่านังเด็กนี่ไม่ใช่คนดีอะไร โดนส่งไปโรงพักตั้งสองหน ตอนนี้ยังคิดจะมาใส่ร้ายพ่อหนุ่มในหมู่บ้านเราอีก คงจะอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่นล่ะสิ”