บทที่ 163 ขี้หึงเป็นพิเศษ

ลู่เจียเจียคลำตามเนื้อตัวดูก็ไม่พบกระดาษ เธอจึงเอ่ยเสียงเบา “ไม่อย่างนั้นไปล้างที่บ้านฉันก่อนไหมคะ”

ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง ในลานบ้านก็มีเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดของลู่เย่กั๋วดังลอยออกมา ลู่เจียเจียจึงเปลี่ยนใจทันควัน “งั้นคุณค่อยกลับไปล้างที่บ้านแล้วกัน”

เซวียเยี่ยนก้มหน้ามองลู่เจียเจียพลางเอ่ยเสียงทุ้ม “ในกระเป๋าเสื้อฉันมีของ เธอหยิบออกมาสิ”