บทที่ 169 พูดอีกคำจะทิ้งไว้ตรงนี้นะ

ช่วงเที่ยงวัน ทุกคนตรากตรำทำงานในไร่มาครึ่งค่อนวัน ส่วนใหญ่จึงพากันงีบหลับกลางวัน ประกอบกับที่แห่งนี้ทั้งเปลี่ยวและเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงนกร้อง

สายลมพัดผ่านพาเสียงพึมพำของโจวเหวินชิงลอยเข้าหูลู่เฉ่า

มือของลู่เฉ่าที่กำลังจับเปียชะงักกึก แววตาเธอฉงนไปวูบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองโจวเหวินชิงแล้วถามเสียงเย็นชา “พ่อแม่คุณไม่เห็นด้วยเหรอ ทำไมถึงไม่เห็นด้วยล่ะ”