บทที่ 187 ใส่ร้ายป้ายสี

ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงาเย็นสบายมีผู้คนยืนล้อมเป็นวง สายลมพัดผ่านพาเอาหยาดเหงื่อบนใบหน้าให้แห้งไป ป้าจางยกมือขึ้นเช็ด บนหน้าของเธอไม่ได้มีแค่เหงื่อ แต่ยังมีน้ำตา

ตอนนี้เธอทนฟังเรื่องร้ายๆ เกี่ยวกับลูกชายไม่ได้แม้แต่นิดเดียว นังลู่เฉ่าคนนี้กลับกล้าแช่งให้ลูกชายเธออายุสั้น

ป้าจางแทบอยากจะฆ่าหล่อนให้ตายคามือ