บทที่ 227 คนที่ฉันตามหาคือลู่เจียเจีย

แม่ไก่ในบ้านเดิมทีกำลังส่งเสียงกะต๊ากๆ พอป้าสะใภ้ใหญ่ระเบิดอารมณ์ มันก็หุบปากชะงัก ชูคอขึ้นมองอยู่สองวินาที แล้วกระพือปีกวิ่งหนีไป

ลู่เฉ่ามองหวีที่โดนโยนลงพื้น เธอสางเปียผมออก เผชิญหน้ากับการซักไซ้ของป้าสะใภ้ใหญ่โดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย บนหน้ากลับมีรอยยิ้ม “แม่ ฉันรู้ว่าตอนนี้แม่กำลังโกรธ แต่ลู่เจียเจียจะมีชีวิตที่ดีกว่าฉันในอนาคตแน่เหรอ

อีกอย่างเซวียเยี่ยนก็แค่ไอ้ขาเปื้อนโคลนในชนบท แต่โจวเหวินชิงเป็นปัญญาชนจากในเมือง วันไหนที่เขากลับเข้าเมือง ฉันก็กลายเป็นคนเมืองแล้ว เรื่องราวในโลกไม่แน่นอน อนาคตจะเป็นยังไงไม่มีใครรู้หรอก!”