บทที่ 229 แม่ซุนนึกเสียใจแล้ว

พอซุนเฉิงจู๋เห็นลู่เจียเจีย แววตาก็เป็นประกายขึ้นมา เขานึกอยากจะเดินเข้าไปหา ทว่าสายตาของเซวียเยี่ยนกลับมืดครึ้มลง ท่อนแขนอันทรงพลังกดทับลงบนลำคอของเขาแน่น

ซุนเฉิงจู๋คิดจะสู้กลับ แต่อดอาหารมาหลายวันจนเรี่ยวแรงยังไม่ฟื้นคืน จึงไม่อาจเทียบพละกำลังกับเซวียเยี่ยนได้เลย

เขาจ้องมองเซวียเยี่ยนตาเขม็ง “ชนะแบบนี้มันไม่ยุติธรรม!”