บทที่ 295 กลับไปค้างที่บ้าน (1)

ตอนเที่ยง เซวียเยี่ยนแบกอุปกรณ์ทำกินกลับมาจากในนา ตอนนี้อากาศเริ่มหนาว ทุกคนต่างสวมเสื้อผ้าหนาเตอะ แต่เขายังคงก้าวเท้ามุ่งหน้ากลับบ้านอย่างคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง ชาวบ้านแถวนั้นจึงยิ่งปักใจเชื่อว่าเซวียเยี่ยนขายงานทิ้งไปแล้วจริงๆ

“นี่ มันจะบ้าเกินไปแล้ว งานในตำบลนึกจะทิ้งก็ทิ้งเลยเหรอ” บางคนไม่เข้าใจเลยสักนิด

ลู่เฉ่าแอบยิ้มกระหยิ่ม พอแผ่นหลังของเซวียเยี่ยนลับสายตาไป เธอก็รีบจ้ำอ้าวกลับบ้านทันที