บทที่ 297 เธอเป็นลูกสมุนของโจวเหวินชิง

จางซูอวิ๋นทั้งตกใจทั้งไม่เข้าใจ “แม่ ทำไมแม่ยอมให้น้องเล็กกลับไปล่ะ น้องท้องอยู่นะ ยังไงก็ต้องมีคนดูแล น้องเขยเป็นผู้ชาย ผู้ชายหยาบกระด้างจะตาย ถึงเวลาน้องเล็กขาดเหลืออะไรแล้วเขาดูไม่ออกจะทำยังไง”

แม่ลู่เบะปาก “ฉันว่าแกว่างเกินไปแล้ว ไปกวาดหิมะในลานบ้านให้เกลี้ยงเลยไป”

จางซูอวิ๋น: “…”