บทที่ 310 ลู่เจียเจียกลัวกินข้าวฝีมือพ่อเซวียแล้วจะอาเจียน

ลู่เจียเจียอึ้งไป นี่เธอไม่ได้เป็นห่วงร่างกายของเขาหรือยังไงกัน

อีกอย่างเธอก็บอกแล้วว่า ต่อให้เซวียเยี่ยนจะใช้การไม่ได้ เธอก็เต็มใจอยู่เคียงข้างไม่ทอดทิ้ง อย่างน้อยก็น่าจะซาบซึ้งใจบ้างสิ

“กลับบ้าน” เซวียเยี่ยนจับมือลู่เจียเจียเดินกลับ แม้ยังคงดูแลเอาใจใส่เหมือนเดิม แต่สีหน้ากลับเย็นชาและบึ้งตึงราวกับก้อนหิน