บทที่ 333 เจ้าตัวเล็กลืมตาดูโลก

ยามนี้ลู่เจียเจียดูอิดโรยกว่าช่วงเวลาไหนๆ เดือนแปดอากาศกำลังร้อนจัด เสื้อผ้าจึงเปียกเหงื่อแนบติดไปกับลำตัว เส้นผมเปียกชุ่มมีบางปอยแนบอยู่ข้างแก้ม ริมฝีปากแม้จะดูแดงสด ทว่ากลับเป็นเพราะโดนกัดจนเลือดซึม

แม่ลู่ขอบตาแดงก่ำ ช่วยแตะน้ำชโลมริมฝีปากให้ลู่เจียเจีย แล้วใช้น้ำอุ่นช่วยเช็ดตัวให้เธอ

แม่รู้ว่าลู่เจียเจียกลัวร้อน ทั้งยังรำคาญเหงื่อที่เหนียวเหนอะหนะ