บทที่ 357 หนุ่มบ้านนอกลั่นวาจา: ลูกผู้ชายจะร้องไห้ได้ยังไง

แสงแดดยามเช้ากำลังอบอุ่น นานๆ ทีจะมีลมเย็นพัดผ่าน ก้อนแป้งยืนอยู่บนลานโล่ง ทุกสองสามวินาทีจะก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเล็กๆ จากนั้นก็แหงนหน้าหัวเราะร่า

“ก้อนแป้งเก่งจังเลย เก่งที่สุดเลยลูก แม่ชอบลูกที่สุดเลยนะ” ลู่เจียเจียไม่ได้เงยหน้า เธอกำลังเร่งจัดการคะแนนแรงงานของเดือนที่แล้ว ทุกสองสามวินาทีก็จะเหลือบมองก้อนแป้งทีหนึ่ง พลางเอ่ยปากไม่หยุด “อย่าวิ่งซนนะลูก เดินตรงที่แม่บอกนั่นแหละ ก้อนแป้งเป็นเด็กดีที่สุด”

งานของเธอไม่ได้เหนื่อย แต่การทำงานไปด้วยเลี้ยงลูกไปด้วยทำให้ใจคอไม่ดี โดยเฉพาะก้อนแป้งเริ่มเดินได้แล้ว เธอกลัวเหลือเกินว่าถ้ามัวก้มหน้าเขียนหนังสือเพิ่มอีกสองคำ ลูกชายจะคลาดสายตาไป