บทที่ 364 นักศึกษามหาวิทยาลัยเพียงคนเดียว (2)

พอถึงคิวแม่ลู่ ก้อนแป้งก็ยื่นมือออกไป “หนูเอา หนูเอา”

แม่ลู่ยิ้มแล้วยัดใส่ลงในกระเป๋าเสื้อด้านหน้าของก้อนแป้ง มือน้อยๆ ของก้อนแป้งล้วงมันออกมาแล้วยิ้มอย่างว่าง่าย “ให้แม่”

ลู่เจียเจียรับมาจากมือก้อนแป้งด้วยความซาบซึ้งใจ เธอหอมแก้มก้อนแป้งฟอดใหญ่แล้วเอ่ยว่า “แม่รักก้อนแป้งที่สุดเลย”