บทที่ 366 โอ๋ลูกชาย (1)

“ไม่ไป” นัยน์ตาดำขลับของเซวียเยี่ยนไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะพลิกตัวหนี

ลู่เจียเจียคิดว่าเขากำลังยั่วโมโหเธอ จึงพลิกตัวตามไปจ้องหน้าเขา

วินาทีถัดมา เซวียเยี่ยนก็วาดแขนรวบเอวของลู่เจียเจียไว้ ขาข้างหนึ่งก่ายทับขาของเธอ ดึงตัวเธอเข้ามากดแนบไว้ในอ้อมอกแล้วเอ่ยเสียงทุ้ม “นอนเถอะ”