บทที่ 373 ดอกท้อเน่าของพี่สาม

ลู่จิ้งกั๋วพยักหน้ารับ เฉินอวี้เห็นเขาวางท่าเย็นชาไร้ปฏิกิริยาก็อดเหน็บแนมไม่ได้ “ผู้การลู่ถึงกับมีเวลาว่างมาที่นี่ด้วยหรือคะ แต่ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นหอพักของภาควิชาภาษาต่างประเทศนี่นา ฉันจำได้ว่าข่งหย่าเรียนสาขาการออกแบบ ช่างน่า…”

“เฉินอวี้!” ทหารข้างกายดึงชายเสื้อเธอไว้

เฉินอวี้สะบัดออกอย่างหงุดหงิด “หลี่ว์เหว่ย นายอย่ามายุ่งกับฉันให้มากนัก!”