บทที่ 388 ฉันจะเรียกเซวียเยี่ยนว่าพ่อ

โจวเหวินชิงตื่นเต้นจนน้ำลายแทบกระเซ็น เขาไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียวว่าเซวียเยี่ยนจะสอบติดมหาวิทยาลัยได้ และคิดเอาเองว่านี่เป็นเรื่องเดียวที่ตนจะเอาชนะเซวียเยี่ยนได้

ลู่เจียเจียกะพริบตา นิ่งไปสองสามวินาทีแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ

โจวเหวินชิงเห็นลู่เจียเจียเงียบไปก็นึกว่าเธอรู้สึกผิด เมื่อครู่คงแค่อยากช่วยกู้หน้าให้เซวียเยี่ยนเท่านั้น เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “เจียเจีย เธอเคยเรียนมัธยมปลาย มีพื้นฐานความรู้ เธอไม่รู้หรอกว่าคนที่ไม่ได้เรียนหนังสือเลย พอจะกลับมาเรียนใหม่มันยากแค่ไหน ไม่ใช่ว่าจะทำได้ในเวลาแค่ปีสองปีหรอกนะ ฉันเตือนให้เธอหัดยอมรับความจริง…”