บทที่ 394 เซวียเยี่ยนไปเป่ยซ่างกว่าง

ยามอาทิตย์อัสดง ก้อนเมฆหลากสีพาดผ่านโค้งตัวเป็นระลอกคลื่นอยู่ปลายขอบฟ้า

ผู้คนหลั่งไหลมาที่บ้านเซวียไม่ขาดสาย พอท่านนายอำเภอมาถึง คนในลานบ้านก็เงียบเสียงลงทันที ต่างพร้อมใจกันเปิดทางให้เดิน

ท่านนายอำเภอกุมมือเซวียเยี่ยนอย่างเป็นกันเอง “สหายเซวีย เธอช่างเป็นสหายที่ดีของประชาชนจริงๆ อนาคตการสร้างชาติต่อไปคงต้องฝากไว้ที่พวกเธอแล้ว”