บทที่ 216 ยื่นมือเข้าช่วยอย่างมีน้ำใจนักกีฬา

หยางฮ่าวเดินตามทีมงานลัดเลาะไปตามทางเดินมืดๆ ด้านข้างเวทีจนกระทั่งมาถึงหลังเวที

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆ เลือนหายไป แววตาเริ่มฉายความจนใจพลางแอบกำหมัดแน่น

เอาเรื่องจริงๆ นะกัวเหมี่ยวเหมี่ยว นึกว่าเป็นเด็กเรียบร้อยว่าง่ายเสียอีก